برنج مهم‌ترین محصول تابستانه در استان خوزستان است که از نظر سطح زیر کشت، با بیش از ۱۰۰ هزار هکتار، مقام سوم کشوری را بعد از استان‌های گیلان و مازندران به خود اختصاص داده است. مهم‌ترین مسئله در برداشت برنج در استان خوزستان، عملیات برداشت آن و ریزش برنج در این مرحله می‌باشد که به طور مستقیم باعث کاهش عملکرد، کاهش درآمد کشاورزان و کاهش تولید منطقه و کشور می­‌شود. کشاورزان از ارقام مختلف برنج برای کشت استفاده می­کنند که حساسیت آنها نسبت به ریزش متفاوت است، همچنین با توجه به خطر نزدیکی زمان برداشت به فصل بارندگی، کشاورزان اکثراً برداشت برنج را با رطوبت بیشتر انجام می­دهند. علاوه بر این برنج طي چند سال اخير با دو نوع کمباین چرخ لاستیکی و چرخ زنجیری برداشت می­شود که در کمباین چرخ لاستیکی دو نوع کوبنده میخی و سوهانی در برداشت برنج به کار می­رود. لذا بررسی تاثیر ارقام، نوع کمباین، نوع کوبنده و رطوبت برداشت بر افت برداشت برنج در ایستگاه تحقیقات شاوور مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان توسط آقای نعیم لویمی عضو هیات علمی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان در تابستان ۱۴۰۳ انجام گردید. نتایج نشان داد که بین ارقام، کمترین و بیشترین تلفات کل کمی به­ترتیب با ۲/۷۷ و ۳/۲۶ درصد متعلق به ارقام عنبوری پا بلند و پا کوتاه بود. همچنین کمترین و بیشترین تلفات کیفی به­ترتیب با مقدار ۰/۲۱ درصد در رقم چمپا، و ۰/۹۵ درصد در رقم عنبوری پا کوتاه مشاهده شد. از نظر رطوبتی، کمترین و بیشترین تلفات کل کمی به­ ترتیب با مقدار ۲/۷۸ درصد در رطوبت میانه، و مقدار ۳/۰۷ درصد در رطوبت حداکثر، اتفاق افتاد. همچنین کمترین و بیشترین تلفات کیفی به­ ترتیب با مقدار ۰/۲۴ درصد در رطوبت حداقل، و ۰/۶۷ درصد در رطوبت حداکثر مشاهده شد. از نظر نوع کمباین، کمترین و بیشترین مقادیر افت کل کمی به­ترتیب متعلق به کمباین چرخ زنجیری با ۲/۳۷ درصد و کمباین چرخ لاستیکی با کوبنده سوهانی با ۳/۵۵ درصد بود. همچنین از نظر افت کیفی، کمترین و بیشترین مقادیر به­ ترتیب به کمباین‌­های چرخ لاستیکی با کوبنده میخی و کوبنده سوهانی با ۰/۲۱ درصد و ۰/۹۶ درصد تعلق داشت. از نظر اقتصادی نیز، کمباین چرخ زنجیری دارای کوبنده میخی با کسب افت برداشت معادل ۵/۹۹ درصد درآمد خالص (معادل ۱۹۱/۶۸ میلیون ریال در هکتار)، و کمباین چرخ لاستیکی دارای کوبنده سوهانی با احراز افت برداشت معادل ۸/۹۸ درصد درآمد خالص (معادل ۲۸۷/۳۶ میلیون ریال در هکتار)، به ترتیب اقتصادی­‌ترین و پرهزینه‌­ترین روش برداشت ارزیابی گردیدند.